Odeljenje za ratne zločine Višeg suda u Beogradu oslobodilo je 13. oktobra 2026. godine Milenka Karlicu optužbe da je 22. juna 1992. godine učestvovao u prisilnom raseljavanju civilnog stanovništva iz zaseoka Maslovare, Alići i Ekići, na području opštine Bosanski Novi. Milenko Karlica je prvobitno bio optužen i za organizovanje napada na ova sela, komandovanje ostalim učesnicima i ubistva civila. Odlukom Apelacionog suda u Beogradu iz maja 2026. godine, Karlica je pravnosnažno oslobođen tih optužbi, dok je u delu koji se odnosio na raseljavanje civilnog stanovništva presuda ukinuta i predmet vraćen na ponovno suđenje. U skladu sa tim, Tužilaštvo je 16. septembra 2026. godine preciziralo optužnicu.
U ponovljenom prvostepenom postupku, Karlica je oslobođen i poslednje optužbe koja je protiv njega ostala u ovom predmetu, čime njegova krivična odgovornost za zločine počinjene u Alićima i Ekićima nije utvrđena.
Obrazlažući presudu, predsednica veća, sudija Snežana Nikolić Garotić navela je da se Karlica priključio grupi od 20 drugih lica isključivo radi razoružavanja muslimanskog stanovništva, usled besa i revolta među srpskim stanovništvom zbog smrti srpskog vojnika Radenka Baltića. Sud je prihvatio odbranu okrivljenog da su žene i deca traktorima odvezeni do naselja Urije kako bi bili sklonjeni i zaštićeni. Fond za humanitarno pravo smatra da je neprihvatljivo da sud prisilno premeštanje žene i dece, koji su prethodno razdvojeni od muškaraca i odvedeni iz svojih domova, tretira kao akciju spašavanja, umesto da takvo postupanje sagleda u kontekstu napada na Aliće i Ekiće i prisilnog premeštanja bošnjačkog stanovništva.
Fond za humanitarno pravo je i nakon prvostepene presude iz novembra 2025. godine ukazao da sud nije na odgovarajući način cenio dokaze koji su Milenka Karlicu označavali kao organizatora napada, ali i na to da je rasvetljavanje okolnosti napada onemogućeno i samom optužnicom. Naime, optužnicu protiv Milenka Karlice Tužilaštvu za ratne zločine ustupilo je Tužilaštvo Bosne i Hercegovine koje ga je teretilo za zločin protiv čovečnosti, obuhvatajući period od maja do septembra 1992. godine, kao i napad na Aliće i Ekiće kao deo širokog i sistematičnog napada Vojske Republike Srpske, Teritorijalne odbrane, vojne policije i paravojnih formacija na civilno stanovništvo na području opštine Bosanski Novi. Tužilaštvo za ratne zločine je nakon preuzimanja predmeta, optužnicu izmenilo i teretilo Karlicu za ratni zločin protiv civilnog stanovništva, sužavajući optužbu samo na 22. jun 1992. godine, odnosno samo na konkretan dan napada tokom kojeg je ubijeno više od 20 civila. Na taj način, prema oceni Fonda za humanitarno pravo, Tužilaštvo je dekontekstualizovalo napad na Aliće i Ekiće i onemogućilo sud da sagleda postupanje prema bošnjačkom stanovništvu na tom području u dužem vremenskom periodu.
Umesto da u ponovljenom postupku otkloni nejasnoće zbog kojih je okrivljeni oslobođen u prvobitnom postupku i dodatno potkrepi optužbu, Tužilaštvo nije predložilo nove dokaze, već se saglasilo sa čitanjem iskaza svedoka iz prethodnog postupka. Ponovljeni postupak završen je na jednom ročištu, na kojem su pročitani raniji iskazi svedoka i izvršen uvid u pisane dokaze, nakon čega su iznete završne reči. Fond za humanitarno pravo smatra da je ovakav pristup Tužilaštva posebno zabrinjavajući imajući u vidu ozbiljnost događaja opisanih u samoj optužnici.
Fond za humanitarno pravo smatra da ovakav ishod predstavlja ozbiljan neuspehu utvrđivanju odgovornosti za zločine nad civilnim stanovništvom, čemu je doprinelo i pasivno postupanje Tužilaštva u radu sa dokazima i predloženim svedocima, kao i izostanak optužbe za zločin protiv čovečnosti. Takav pristup suzio je činjenični okvir postupka i otežao sagledavanje sistematskog karaktera napada na civilno stanovništvo, kao i razmera i šireg konteksta počinjenih zločina.
